Çarpıcı bir bilgiyle giriş yapalım: İşgücü analitiği platformu Insightful’un yayımladığı “Odak Zamanı Araştırması”, çalışanların yüzde 80’inin bir saat boyunca bile tam odakla çalışamadığını ortaya koyuyor. Odaklanma artık doğal bir akış değil, korunması gereken kırılgan bir alan haline geldi. Sonuç ise tanıdık: uzayan mesai saatleri, bitmeyen yapılacaklar listeleri ve “yeterince ilerleyemedim” hissi. Verimlilik baskısının giderek arttığı bu devirde, daha fazla bağlantının daha uygun sonuçlar doğuracağına dair inanç sorgulanıyor. Zira sorun çalışmamak değil, kesintisiz çalışamamak. Ve bu durum, çalışan tecrübesinden karar alma süreçlerine, yaratıcılıktan iş kalitesine kadar pek çok alanı direkt etkiliyor. Tam da bu noktada odak kaybı kişisel bir disiplin sıkıntısı olmaktan çıkıyor ve iş dünyasının en görünmez ancak en yaygın meselelerinden biri olarak karşımıza çıkıyor.

Launchmetrics Spotlight

Sorun Sürekli Bölünmek
Insightful raporuna nazaran her e-posta bildirimi, anlık bildiri ya da toplantı daveti odağın yine kurulmasını gerektiriyor. Bu durum sadece üretkenliği değil karar alma hünerini, yaratıcılığı ve işten alınan tatmini de direkt etkiliyor. Microsoft’un yayımladığı “Çalışma Trendleri Endeksi” de benzeri bir tabloya işaret ediyor. Araştırmaya nazaran ortalama bir çalışan mesai saatleri içinde her iki dakikada bir toplantı, e-posta ya da bildiriyle bölünüyor. Bu da günde yaklaşık 275 başka kesinti manasına geliyor. Üstelik toplantıların yüzde 60’ı plansız gerçekleşirken mesai saatleri dışındaki mesajlaşmalar bir evvelki yıla nazaran yüzde 15 artmış durumda. Akşam 20.00 sonrasında yapılan toplantılarda ise yüzde 16’lık bir yükseliş dikkat çekiyor. Bu yoğun tempo içinde çalışanların yüzde 80’i işlerini yapmak için kâfi vakit yahut güce sahip olmadığını belirtirken yöneticilerin yüzde 52’si iş günlerini “kaotik ve bölünmüş” olarak tanımlıyor.

Bireysel Değil, Kurumsal Mesele
İnsan kaynakları danışmanlık firması Gilda&Partners Consulting kurucu ortağı Jilda Bal, odak süresindeki bu düşüşün şirketler için önemli bir ikaz niteliği taşıdığını vurguluyor. Bal, hususa ait şu değerlendirmeyi yapıyor: “Verimliliği daha fazla toplantı ve daha yoğun irtibatla artırmaya çalışmak birçok vakit karşıt tesir yaratıyor. Asıl farkı yaratan, odaklı çalışmayı destekleyen iş dizaynları ve net önceliklendirme yaklaşımlarıdır. Gün içinde derin düşünme ve odak gerektiren işler için ayrılan vakit daralırken iş günü uzuyor lakin iş kalitesi tıpkı süratte artmıyor. Bu da zihinsel yorgunluğun ve tükenmişlik riskinin sebep kalıcı hale geldiğini açıkça gösteriyor.” Bal’a nazaran odaklanmayı sırf çalışanlardan kişisel bir maharet olarak beklemek artık kâfi değil. “Kesintileri azaltan organizasyonel alışkanlıklar yeni devrin en güçlü rekabet avantajlarından biri haline geliyor. Kurumların, çalışanlarını şuurlu halde desteklemesi gerekiyor” diyerek şirketlere de net bir davette bulunuyor.